با درد بساز چون دوای تو منم
در کس منگر که آشنای تو منم
گر کشته شوی مگو که من کشته شدم
شکرانه بده که خونبهای تو منم
این رباعی به توصیه به تحمل درد در راه معشوق و فنا در او میپردازد. مولانا میفرماید: «با درد بساز، چون دوای تو منم،» «به کس دیگری نگاه مکن، که آشنای تو منم.» «اگر کشته شدی، مگو که “من کشته شدم!”» «شکرانه بده که خونبهای تو منم!» این رباعی، بیانگر لزوم تسلیم در برابر درد عشق و اعتماد به معشوق، و نشاندهندهی این که در فنای عاشق، معشوق جای او را میگیرد و خود را به جای او فدا میکند.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی