ای جان و جهان، جان و جهان گم کردم
ای ماه زمین و آسمان گم کردم
می بر کف من منه بنه بر دهنم
کز مستی تو راه دهان گم کردم
این رباعی به فنای عاشق در عشق و بیخویشی او میپردازد. مولانا میفرماید: «ای جان و جهان! جان و جهان را گم کردم،» «ای ماه زمین و آسمان! (تو را) گم کردم.» «می را بر کف من مگذار، بر دهانم بگذار،» «زیرا از مستی تو، راه دهان را گم کردم!» این رباعی، بیانگر اوج مستی عاشق در عشق معشوق که باعث فنای او از عالم و خود میشود، و نشاندهندهی این که او دیگر حتی توانایی انجام کارهای عادی را هم ندارد.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی