رباعی شماره 1146 از دیوان شمس مولانا

ای از تو برون ز خانه‌ها جای دلم

وی تلخی رنجهات حلوای دلم

ما را ز غمت شکایتی نیست ولیک

خوش آیدم آنکه بشنوی وای دلم

تفسیر رباعی 1146 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به حضور معشوق در دل عاشق و لذت او از رنج عشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای کسی که جای دل من از خانه‌ها (جایگاه‌های ظاهری) خارج از توست،» «و ای تلخی رنج‌های تو، شیرینی دل من!» «ما را از غم تو شکایتی نیست، ولی» «خوشم می‌آید که ناله‌ی دلم را بشنوی!» این رباعی، بیانگر این که معشوق در تمام وجود عاشق حضور دارد و حتی رنج‌های او نیز برای عاشق شیرین است، و نشان‌دهنده‌ی تمنای او برای شنیده شدن ناله‌هایش از سوی معشوق.