از درد همیشه من دوا میبینم
در قهر و جفا لطف و وفا میبینم
در صحن زمین به زیر نه طاق فلک
بر هرچه نظر کنم ترا میبینم
این رباعی به دیدهی وحدتبین عاشق و حضور معشوق در همه چیز میپردازد. مولانا میفرماید: «از درد، همیشه دوا میبینم،» «در قهر و جفا (ی معشوق)، لطف و وفا میبینم.» «در گسترهی زمین، در زیر نُه طاق فلک،» «بر هر چه نظر کنم، تو را میبینم!» این رباعی، بیانگر بینش وحدتگرای عاشق که در هر رنجی، درمان و در هر قهر و جفایی، لطف و وفا مییابد، و نشاندهندهی حضور فراگیر معشوق در تمام کائنات.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی