رباعی شماره 1115 از دیوان شمس مولانا

از چشم تو سحر مطلق آموخته‌ام

وز عشق تو شمع روح‌افروخته‌ام

از حالت من چشم بدان دوخته باد

چون چشم برخسار تو در دوخته‌ام

تفسیر رباعی 1115 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تأثیر معجزه‌آسای معشوق و حفظ خود از چشم بد می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «از چشم تو، سحر مطلق را آموخته‌ام،» «و از عشق تو، شمع روح‌افروز را افروخته‌ام.» «از (دیدن) حال من، چشم بد دور باد،» «چون (من) چشمم را بر رخسار تو دوخته‌ام (متمرکز کرده‌ام).» این رباعی، بیانگر قدرت و جذبه‌ی بی‌نظیر معشوق که عاشق را به کمال می‌رساند، و نشان‌دهنده‌ی لزوم تمرکز بر معشوق برای حفظ خود از هرگونه آسیب و چشم بد.