رباعی شماره 1113 از دیوان شمس مولانا

از بهر تو گر جان بدهم خوش میرم

وز بندهٔ بندهٔ توام خوش میرم

دیوانهٔ آن دو زلف چون زنجیرم

مدهوش دو چشم جادوی کشمیرم

تفسیر رباعی 1113 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به لذت فنا در راه معشوق و وصف زیبایی او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «به خاطر تو اگر جان بدهم، خوش می‌میرم،» «و چون بنده‌ی بنده‌ی تو هستم، خوش می‌میرم.» «دیوانه‌ی آن دو زلف چون زنجیر تو هستم،» «مدهوش دو چشم جادوی کشمیر تو هستم.» این رباعی، بیانگر نهایت عشق و فداکاری عاشق که از مرگ در راه معشوق نیز لذت می‌برد، و نشان‌دهنده‌ی زیبایی بی‌حد و حصر معشوق که عاشق را دیوانه و مدهوش کرده است.