رباعی شماره 1099 از دیوان شمس مولانا

آمد شد خود به کوی تو می‌بینم

میل دل و دیده سوی تو می‌بینم

گیرم که همه جرم جهان من کردم

آخر نه جهان بروی تو می‌بینم

تفسیر رباعی 1099 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به فراگیری عشق معشوق در عالم و تمرکز عاشق بر او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آمد و رفت خود را به کوی تو می‌بینم (همه‌ی حرکاتم به سوی توست)،» «تمایل دل و دیده را به سوی تو می‌بینم.» «فرض کن که تمام گناهان جهان را من انجام دادم،» «آخر نه جهان را بر روی تو می‌بینم؟ (همه چیز را در تو می‌بینم).» این رباعی، بیانگر این که تمام وجود عاشق به سوی معشوق کشیده می‌شود، و نشان‌دهنده‌ی دیدگاه وحدت‌گرای عاشق که معشوق را در تمام عالم می‌بیند.