آمد بت خوش عربدهٔ میکشیم
بنشست چو یک تنگ شکر در پیشم
در بر بنهاد بر بط و ابریشم
وین پرده همی زد که خوش و بی خویشم
این رباعی به حضور معشوق و تأثیر او بر عاشق میپردازد. مولانا میفرماید: «معشوق خوشحرف و عربدهجو آمد و ما او را مینوازیم،» «مانند یک شکر در کنارم نشست.» «بربط و ابریشم (ساز) را در آغوش گرفت،» «و این پرده (آهنگ) را میزد که (من) خوش و بیخویش (از خود بیخود) شدم.» این رباعی، بیانگر جذبهی معشوق و هنر او، و نشاندهندهی تأثیر عمیق موسیقی و حضور معشوق بر عاشق که او را از خود بیخود میکند.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی