یا من هوب سیدی و اعلی و اجل
یا من انا عبده و ادنی و اقل
حاشاک تملنی و یوشیک تعل
ان لم یکن الوابل بالوصل فطل
این رباعی به تضرع به معشوق و تمنای وصال (به زبان عربی) میپردازد. مولانا میفرماید: «ای که او مولا و بالاتر و بزرگتر است!» «ای که من بندهی او و پایینتر و کمتر هستم!» «هرگز! تو از من خسته نمیشوی و به زودی بالا میآیی (لطف میکنی)،» «اگر باران وصال نیست، پس قطرهای (لطف) ببار!» این رباعی، بیانگر تواضع کامل عاشق در برابر عظمت معشوق، و نشاندهندهی تمنای او برای وصال یا حداقل لطفی از سوی معشوق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی