رباعی شماره 1095 از دیوان شمس مولانا

هم شاهد دیده‌ای و هم شاهد دل

ای دیده و دل ز نور روی تو خجل

گویند از آن هر دو چه حاصل کردی

جز عشق ز عاشقان چه آید حاصل

تفسیر رباعی 1095 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به توصیف معشوق به عنوان شاهد ظاهر و باطن و حاصل عشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «(تو) هم شاهد دیده هستی و هم شاهد دل (هم ظاهری و هم باطنی)،» «ای دیده و دل از نور روی تو شرمنده!» «(اگر) بگویند از آن هر دو (دیده و دل) چه حاصل کردی؟» «جز عشق، از عاشقان چه حاصل می‌آید؟» این رباعی، بیانگر جامعیت معشوق که همه‌ی وجود عاشق را فرا گرفته و زیبایی او که همه چیز را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد، و نشان‌دهنده‌ی این که تنها حاصل حقیقی از عشق، خود عشق است.