عندی جمل و من اشتیاق و فضول
لا یمکن شرحها به کتب و رسول
بل انتظر الزمان و الحال یحول
ان یجمع بیننا فتصغی و اقول
این رباعی به غیر قابل وصف بودن عشق و امید به وصال برای بیان آن میپردازد. مولانا میفرماید (به زبان عربی): «من شترهایی (کنایه از انبوهی) از اشتیاق و فضولی (کنجکاوی) دارم،» «که شرح آنها با کتابها و پیامبران ممکن نیست.» «بلکه منتظر زمان هستم و حال تغییر کند،» «اگر ما را گرد هم آورد، گوش میدهی و من میگویم.» این رباعی، بیانگر شدت و بیکرانگی اشتیاق عاشق که نمیتوان آن را با هیچ کلام و کتابی توصیف کرد، و نشاندهندهی امید به وصال برای بیان این اسرار.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی