رباعی شماره 1091 از دیوان شمس مولانا

عندی جمل و من اشتیاق و فضول

لا یمکن شرحها به کتب و رسول

بل انتظر الزمان و الحال یحول

ان یجمع بیننا فتصغی و اقول

تفسیر رباعی 1091 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به غیر قابل وصف بودن عشق و امید به وصال برای بیان آن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید (به زبان عربی): «من شترهایی (کنایه از انبوهی) از اشتیاق و فضولی (کنجکاوی) دارم،» «که شرح آن‌ها با کتاب‌ها و پیامبران ممکن نیست.» «بلکه منتظر زمان هستم و حال تغییر کند،» «اگر ما را گرد هم آورد، گوش می‌دهی و من می‌گویم.» این رباعی، بیانگر شدت و بی‌کرانگی اشتیاق عاشق که نمی‌توان آن را با هیچ کلام و کتابی توصیف کرد، و نشان‌دهنده‌ی امید به وصال برای بیان این اسرار.