آواز گرفته است خروشان مینال
زیرا شنواست یار و واقف از حال
آواز خراشان و گلوی خسته
نالان ز زوال خویش در پیش کمال
این رباعی به لزوم ناله و تضرع در پیشگاه معشوق شنوا میپردازد. مولانا میفرماید: «آواز (خود را بلند کن) و خروشان ناله کن،» «زیرا یار (معشوق) شنواست و از حالت باخبر است.» «آواز خشن و گلوی خسته (ناله میکند)،» «نالان از نابودی خود در پیشگاه کمال (معشوق).» این رباعی، بیانگر این که معشوق به ناله و تضرع عاشق گوش میدهد و از احوال او باخبر است، و نشاندهندهی نیاز عاشق به فنای خود در برابر کمال معشوق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی