گفتی مگری چو ابر در فرقت باغ
من آن توام بخسب ایمن به فراغ
ترسم که چراغ زیر طشتی بنهی
وانگاه بجویمش به صد چشم و چراغ
این رباعی به دعوت به آرامش و ترس از پنهان شدن معشوق میپردازد. مولانا میفرماید: «گفتی: “مانند ابر در فراق باغ، مگری!”» «(چون) من آن توام، در آسایش بخواب.» «میترسم که چراغ (خودت) را زیر طشت (پنهان) بگذاری،» «و آنگاه با صد چشم و چراغ (تلاش بسیار)، آن را بجویم.» این رباعی، بیانگر اطمینان دادن معشوق به عاشق و آرامش طلبیدن از او، و نشاندهندهی ترس عاشق از پنهان شدن معشوق که در آن صورت، یافتن او بسیار دشوار خواهد بود.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی