بلبل آمد به باغ و رستیم ز زاغ
آئیم به باغ با تو ای چشم و چراغ
چون سوسن و گل ز خویش بیرون آئیم
چون آب روان رویم از باغ به باغ
این رباعی به دعوت به حضور در باغ عشق و رهایی از خودی میپردازد. مولانا میفرماید: «بلبل به باغ آمد و از زاغ (شومی) رها شدیم،» «با تو، ای چشم و چراغ (معشوق)، به باغ میآییم.» «مانند سوسن و گل، از خود بیرون میآییم،» «مانند آب روان، از باغی به باغ دیگر میرویم (در سیر و سلوکیم).» این رباعی، بیانگر آغاز دورهی عشق و رهایی از شر اوباش، و نشاندهندهی لزوم رهایی از خودی و تداوم سیر و سلوک در مسیر عشق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی