رباعی شماره 1045 از دیوان شمس مولانا

بلبل آمد به باغ و رستیم ز زاغ

آئیم به باغ با تو ای چشم و چراغ

چون سوسن و گل ز خویش بیرون آئیم

چون آب روان رویم از باغ به باغ

تفسیر رباعی 1045 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به دعوت به حضور در باغ عشق و رهایی از خودی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «بلبل به باغ آمد و از زاغ (شومی) رها شدیم،» «با تو، ای چشم و چراغ (معشوق)، به باغ می‌آییم.» «مانند سوسن و گل، از خود بیرون می‌آییم،» «مانند آب روان، از باغی به باغ دیگر می‌رویم (در سیر و سلوکیم).» این رباعی، بیانگر آغاز دوره‌ی عشق و رهایی از شر اوباش، و نشان‌دهنده‌ی لزوم رهایی از خودی و تداوم سیر و سلوک در مسیر عشق.