ای بندهٔ سردی به زمستان چون زاغ
محروم ز بلبل و گلستان ز باغ
دریاب که این دم اگرت فوت شود
بسیار طلب کنی به صد چشم و چراغ
این رباعی به نکوهش غفلت و هشدار از از دست دادن فرصت میپردازد. مولانا میفرماید: «ای بندهی سرد (بیاحساس) در زمستان مانند زاغ،» «محروم از بلبل و گلستان و باغ (عشق).» «درک کن که اگر این لحظه (عمر) از تو فوت شود،» «بسیار با صد چشم و چراغ (تلاش بسیار) آن را طلب خواهی کرد (اما دیگر دیر است).» این رباعی، بیانگر لزوم بیداری از غفلت و استفاده از فرصت عمر، و نشاندهندهی پشیمانی آینده از دست دادن فرصتهای معنوی.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی