رباعی شماره 1044 از دیوان شمس مولانا

ای بندهٔ سردی به زمستان چون زاغ

محروم ز بلبل و گلستان ز باغ

دریاب که این دم اگرت فوت شود

بسیار طلب کنی به صد چشم و چراغ

تفسیر رباعی 1044 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به نکوهش غفلت و هشدار از از دست دادن فرصت می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای بنده‌ی سرد (بی‌احساس) در زمستان مانند زاغ،» «محروم از بلبل و گلستان و باغ (عشق).» «درک کن که اگر این لحظه (عمر) از تو فوت شود،» «بسیار با صد چشم و چراغ (تلاش بسیار) آن را طلب خواهی کرد (اما دیگر دیر است).» این رباعی، بیانگر لزوم بیداری از غفلت و استفاده از فرصت عمر، و نشان‌دهنده‌ی پشیمانی آینده از دست دادن فرصت‌های معنوی.