رباعی شماره 1014 از دیوان شمس مولانا

بر جان و دل و دیده سواری همه خوش

واندر دل و جان هرچه بکاری همه خوش

خوش چشمی و محبوب عذاری همه خوش

فریاد رس جان‌فکاری همه خوش

تفسیر رباعی 1014 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به توصیف لطف و زیبایی معشوق و تأثیر آن بر عاشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «(تو) بر جان و دل و دیده سواری، همه خوش است،» «و در دل و جان هر چه بکاری، همه خوش است.» «(تو) خوش‌چشم و محبوب‌رخسار هستی، همه خوش است،» «(تو) فریادرس جان‌فشانی (عاشقان) هستی، همه خوش است.» این رباعی، بیانگر قدرت و نصرت معشوق بر تمام ابعاد وجودی عاشق، و نشان‌دهنده‌ی این که هر چه از او رسد، خوشایند است.