ای کرده به پنج شمع روشن هر شش
ای اصل خوشی و هرچه داری همه خوش
تا چند چو الحمد مرا میخوانی
همچون بقره بگیر گوش من و کش
این رباعی به توصیف معشوق به عنوان منبع نور و شادی و طلب فیض بیشتر میپردازد. مولانا میفرماید: «ای (معشوقی) که به پنج (حواس ظاهری) هر شش (حواس باطنی) را روشن کردهای،» «ای اصل خوشی و هر چه داری، همه خوش است!» «تا کی مانند سورهی حمد، مرا میخوانی (دعای کوتاهی میکنی)؟» «همچون سورهی بقره، گوش من را بگیر و بکش! (نهایت فیض و هدایت را به من بده).» این رباعی، بیانگر نقش معشوق در روشنایی بخشیدن به تمام وجود انسان، و نشاندهندهی طلب عاشق برای دریافت فیض بیکران از معشوق، تا او را به عمیقترین مراحل هدایت رساند.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی