رباعی شماره 1007 از دیوان شمس مولانا

ای عشق بیا به تلخ خویان خو بخش

ای پشت جهان به حسن چوپان رو بخش

از باغ جمال تو چه کم خواهد شد

زان سیب زنخدان، دو سه شفتالو بخش

تفسیر رباعی 1007 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به طلب بخشش و لطف از معشوق و عظمت او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای عشق! بیا و به تلخ‌رویان، خوی (خوش) ببخش،» «ای (معشوقی) که پشت جهان (تکیه‌گاه عالم) هستی، به زیبایی چوپان (لطف) ببخش.» «از باغ جمال تو چه کم خواهد شد،» «از آن سیب چانه‌ات، دو سه شفتالو (لطف) ببخش!» این رباعی، بیانگر درخواست از عشق برای دگرگونی افراد و بخشش از سوی معشوق، و نشان‌دهنده‌ی عظمت و بی‌کرانگی جمال معشوق که بخشش‌های او هیچ از عظمتش نمی‌کاهد.