ای زلف پر از مشک تتاری همه خوش
اندر طلب چو من نگاری همه خوش
در فصل بهار و نوبهاری همه خوش
چون قند و نبات در کناری همه خوش
این رباعی به خوشیها و زیباییهای معشوق و زمانه میپردازد. مولانا میفرماید: «ای زلف پر از مشک تاتاری (عطر خوش)، همه خوش است،» «در طلب نگاری چون من (عاشق)، همه خوش است.» «در فصل بهار و نوبهار، همه خوش است،» «چون قند و نبات در کنار هم، همه خوش است.» این رباعی، بیانگر زیباییهای معشوق و زمانه، و نشاندهندهی این که هر چیزی در جای خود و در کنار معشوق، خوشایند است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی