هان ای دل تشنه جوی را جویان باش
بیپای مپای و دایما پویان باش
با آنکه درون سینه بیکام و زبان
سرچشمهٔ هر گفت توئی گویان باش
این رباعی به دعوت به طلب دائمی حق و یافتن سرچشمهی سخن در درون میپردازد. مولانا میفرماید: «هان ای دل تشنه! جوی (حق) را جویا باش،» «بدون پا نایست و دائماً پویا باش (در حرکت باش).» «با آنکه (حق) درون سینه بدون دهان و زبان است،» «(و) سرچشمهی هر سخنی تو هستی، (همواره) گویان باش (از او سخن بگو).» این رباعی، بیانگر لزوم تلاش و حرکت دائمی در مسیر حق، و نشاندهندهی این که حق در درون انسان نهفته است و از آنجا باید سخن گفت.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی