منو
ابتدا با خلوص نیت و قلبی سرشار از اعتماد نیت کنید.
آنگاه برای گرفتن فال مولانا بر روی عکس زیر کلیک کنید
مطالب پیشنهادی
سپاس و شکر خدا را که بندها بگشاد
میان به شکر چو بستیم بند ما بگشاد
به جان رسید فلک از دعا و ناله من
فلک دهان خود اندر ره دعا بگشاد
ز بس که سینه ما سوخت در وفا جستن
ز شرم ما عرق از صورت وفا بگشاد
ادیم روی سهیلیم هر کجا بنمود
غلام چشمه عشقیم هر کجا بگشاد
پس دریچه دل صد در نهانی بود
که بسته بود خدا بنده خدا بگشاد
در این سرا که دو قندیل ماه و خورشیدست
خدا ز جانب دل روزن سرا بگشاد
الست گفت حق و جانها بلی گفتند
برای صدق بلی حق ره بلا بگشاد
غزل ۹۳۰ مولانا، بیانی شورانگیز از گشایش و رحمت الهی در پی شکرگزاری و نالههای عاشقانه است. مولانا در این غزل، با تأکید بر قدرت دعا و ناله، به گشوده شدن بندها و دریچههای پنهان دل اشاره میکند. او خود را بنده و غلام عشق میداند و گشوده شدن راه بلا را نتیجهی صداقت “بلی” گفتن جانها در الست میداند. این غزل در نهایت، تصویری از لطف الهی و نقش بنده در گشودن راههای معنوی را ارائه میدهد.
مولانا غزل را با ستایش خداوند برای گشایشها آغاز میکند:
سپاس و شکر خدا را که بندها بگشاد میان به شکر چو بستیم بند ما بگشاد
«شکر و سپاس خداوند را که (تمام) بندها را گشود (و رهایی بخشید)،» «هنگامی که ما (با اراده و جدیت) کمر به شکرگزاری بستیم، بند (و مشکلات) ما را (نیز) گشود.» این بیت، بیانگر قدرت شکرگزاری در گشایش گرهها؛ خداوند در پی سپاسگزاری بنده، بندهای او را باز میکند.
به جان رسید فلک از دعا و ناله من فلک دهان خود اندر ره دعا بگشاد
«آسمان (فلک) از (شدت) دعا و نالهی من به جان آمد (تحت تأثیر شدید قرار گرفت)،» «(تا جایی که) فلک (خودش نیز) در راه دعا دهان گشود (و همراه با من به دعا پرداخت).» این بیت، نشاندهندهی تأثیر عمیق و جهانی دعای عاشق؛ نالههای او چنان مؤثر است که حتی افلاک را نیز به دعا وامیدارد.
مولانا به شرمندگی “وفا” در برابر “عاشق” و تجلی عشق اشاره میکند:
ز بس که سینه ما سوخت در وفا جستن ز شرم ما عرق از صورت وفا بگشاد
«از بس که سینهی ما در جستجوی وفا (وفای معشوق) سوخت (رنج و اشتیاق کشید)،» «(حتی) وفا (که خود خصلت مهمی است)، از شرمندگی ما، عرق از صورت (و چهرهی) خود گشود (و خجلتزده شد).» این بیت، بیانگر شدت و عمق وفاداری و اشتیاق عاشق؛ وفاداری عاشق چنان عمیق است که حتی مفهوم “وفا” نیز در برابر او خجل میشود.
ادیم روی سهیلیم هر کجا بنمود غلام چشمه عشقیم هر کجا بگشاد
«ما (همچون) پوست (پوشش) صورت (کفش) سهیل (ستارهای که در یمن طلوع میکند و نماد زیبایی است) هستیم، هر جا که او (سهیل/یار) خود را نشان داد، (ما نیز در خدمت او حاضریم)،» «و غلام چشمهی عشقیم، هر کجا که (این چشمه) خود را آشکار کرد (جاری شد).» این بیت، بیانگر تسلیم و فداکاری کامل عاشق در برابر معشوق و عشق؛ عاشق هرجا که معشوق یا چشمهی عشق جلوه کند، حاضر و مطیع است.
مولانا به گشوده شدن راههای درونی و روزن دل اشاره میکند:
پس دریچه دل صد در نهانی بود که بسته بود خدا بنده خدا بگشاد
«پشت دریچهی دل (هر انسانی)، صدها در پنهانی (به سوی حقایق و اسرار الهی) وجود داشت،» «که خداوند (آن درها را) بسته بود، (اما) بنده (و عاشق) خدا (با تلاش و دعا و عشق) آن را گشود.» این بیت، نشاندهندهی قدرت و نقش بنده در باز کردن راههای معنوی باطن؛ با وجود اینکه خداوند دریچهها را بسته، این بنده است که با اراده و عشق خود آنها را میگشاید.
در این سرا که دو قندیل ماه و خورشیدست خدا ز جانب دل روزن سرا بگشاد
«در این خانهی (سرا) (جهان هستی) که دو قندیل (چراغ آویز) آن، ماه و خورشید هستند،» «خداوند از جانب دل (و به واسطهی نور دل) راهی (روزن) به سوی (اسرار) این خانه (سرا) گشود.» این بیت، بیانگر مرکزیت دل در شناخت هستی؛ با وجود چراغهای عظیم ماه و خورشید، راه شناخت حقیقت از طریق دل است.
مولانا غزل را با اشاره به پیمان الست و نقش آن در مسیر بلا به پایان میرساند:
الست گفت حق و جانها بلی گفتند برای صدق بلی حق ره بلا بگشاد
«خداوند در عالم ارواح (الست) گفت: “آیا من پروردگار شما نیستم؟” و جانها “بله” گفتند،» «برای صدق و راستی همین “بله” گفتن (عهد و پیمان)، خداوند راه بلا (امتحانات و سختیها در راه عشق) را گشود (تا صدق آنها آشکار شود).» این بیت، ارجاع به پیمان ازلی الست؛ بلا و سختیها در مسیر زندگی عاشق، نتیجه و آزمونی برای اثبات صداقت آن “بلی” گفتن ازلی است.
غزل ۹۳۰ مولانا، سرشار از مضامین عرفانی دربارهی قدرت شکرگزاری، دعا، و عشق در گشودن راههای معنوی و رفع مشکلات است. مولانا سپاس و شکر خداوند را آغازگر گشایش بندها میداند و تأثیر عمیق نالههای عاشقانه را تا حد به جان آوردن افلاک بالا میبرد. او با بیان شرمندگی “وفا” در برابر سوز سینهی عاشق، عمق وفاداری را به تصویر میکشد و خود را بنده و مطیع مطلق عشق و جلوههای معشوق معرفی میکند. اوج غزل در بیان نقش بنده در گشودن “صد در نهانی” دل است که با وجود بسته بودن آنها از سوی خدا، این بنده است که با اراده خود آنها را باز میکند. مولانا همچنین به جایگاه مرکزی دل در شناخت هستی اشاره دارد و در نهایت، با ارجاع به پیمان “الست”، بلاها و سختیهای مسیر را نتیجهی طبیعی و آزمونی برای اثبات صداقت آن پیمان ازلی میداند. این غزل پیامی از توانمندی بنده در مسیر عشق با تکیه بر لطف الهی و صداقت باطنی را در خود جای داده است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: غزلیات دیوان شمس ، تفسیر غزلیات دیوان شمس ، غزلیات دیوان شمس مولانا ، اشعار مولانا ، دیوان مولانا شمس تبریزی ، بهترین اشعار دیوان شمس ، ناب ترین اشعار مولانا ، غزلیات مولانا ، غزلیات مولانا جلال الدین ، رباعیات مولانا ، زیباترین رباعیات مولانا ، اشعار کوتاه مولانا
درباره فال آنلاین
فال آنلاین وب سایتی با امکان فال حافظ به صورت کامل را برای کاربران فراهم کرده است. کاربران گرامی علاوه بر استفاده از سایت امکان دریافت اپلیکیشن اندروید فال را نیز دارند. کاربری اپلیکیشن بهبود یافته برای صفحات موبایل میباشد و کاربری روانتری را برای کاربران فراهم میکند.
منوی کاربردی
برخی از غزلیات
برخی از پربازدیدها
طراحی و توسعه طراحان برتر