ابتدا با خلوص نیت و قلبی سرشار از اعتماد نیت کنید.
آنگاه برای گرفتن فال مولانا بر روی عکس زیر کلیک کنید
اندک اندک جمع مستان می‌رسند
اندک اندک می پرستان می‌رسند
دلنوازان نازنازان در ره اند
گلعذاران از گلستان می‌رسند
اندک اندک زین جهان هست و نیست
نیستان رفتند و هستان می‌رسند
جمله دامن‌های پرزر همچو کان
از برای تنگدستان می‌رسند
لاغرانِ خسته از مرعای عشق
فربهان و تندرستان می‌رسند
جان پاکان چون شعاع آفتاب
از چنان بالا به پستان می‌رسند
خرم آن باغی که بهر مریمان
میوه‌های نو زمستان می‌رسند
اصلشان لطفست و هم واگشت لطف
هم ز بستان سوی بستان می‌رسند
غزل ۸۱۹ مولانا، غزلی بسیار امیدبخش و بشارت‌دهنده است که در آن، مولانا با تکرار عبارت “اندک اندک می‌رسند”، به آمدن و جمع شدن عاشقان حقیقی (مستان و می پرستان) اشاره می‌کند. این غزل، تصویری از گردهمایی سالکان راه حق و ورود فیض‌های الهی را ترسیم می‌کند که هم از نظر کمی و هم کیفی، موجب تحول و کمال می‌شوند.
مولانا غزل را با نوید رسیدن عاشقان آغاز می‌کند:
اندک اندک جمع مستان می‌رسند اندک اندک می پرستان می‌رسند
«کم‌کم (به تدریج و با استمرار) گروه (جمع) مست‌ها (عاشقان از خود بی‌خود) می‌رسند،» «کم‌کم (به تدریج) شراب‌نوشان (عاشقانی که از باده‌ی معرفت می‌نوشند) می‌رسند.» این بیت، اعلام آغاز جمع شدن عاشقان حقیقی که با شور و مستی همراه هستند.
دلنوازان نازنازان در ره اند گلعذاران از گلستان می‌رسند
«دلنوازان (دلربایان/عاشقان لطیف) با ناز و کرشمه (نازنازان) در راه هستند (و در حال آمدنند)،» «زیبارویان (گلعذاران، نماد لطافت و پاکی) از گلستان (جهان معنا/محل رشد و تجلی زیبایی) می‌رسند.» این بیت، توصیف زیبایی و لطافت باطنی این عاشقان که از منشأ زیبایی (گلستان حق) می‌آیند.
مولانا به تحول وجودی این عاشقان اشاره می‌کند:
اندک اندک زین جهان هست و نیست نیستان رفتند و هستان می‌رسند
«کم‌کم از این جهان (که ترکیبی از) هستی و نیستی (ظاهر و باطن/مادی و معنوی) است،» «نیستان (کسانی که در نیستی خودی فانی شده‌اند) رفتند (یا از نیستی خود رها شدند) و هستان (کسانی که به هستی حقیقی رسیده‌اند) می‌رسند.» این بیت، بیانگر سیر تکاملی سالکان از فنا (نیستی خود) به بقا (هستی حقیقی در حق). “نیستان رفتند” یعنی از حالت نیستی و عدم به سوی هستی حقیقی حرکت کردند.
مولانا به ارمغان‌های گرانبهای این عاشقان اشاره می‌کند:
جمله دامن‌های پرزر همچو کان از برای تنگدستان می‌رسند
«(این عاشقان) همگی با دامن‌هایی پر از زر (گنجینه‌های معنوی و معرفت) مانند معدن (کان)،» «برای تنگدستان (نیازمندان معنوی/سالکان فقیر) می‌رسند.» این بیت، نشان‌دهنده سخاوت و بخشندگی معنوی این عاشقان که گنجینه‌های معرفت را برای نیازمندان می‌آورند.
مولانا به دگرگونی از ضعف به قدرت در این مسیر اشاره می‌کند:
لاغرانِ خسته از مرعای عشق فربهان و تندرستان می‌رسند
«لاغرشدگان (کسانی که در ریاضت عشق ضعیف و رنجور شده‌اند) و خستگان از چراگاه عشق (مرعای عشق، کنایه از سختی‌های راه)،» «(اکنون) فربهان (پر قوت) و تندرستان (سالم و قدرتمند) می‌رسند.» این بیت، بیانگر این است که سختی‌های راه عشق، در نهایت به قوت و سلامت باطنی منجر می‌شود.
مولانا به نزول جان‌های پاک از عوالم بالا اشاره می‌کند:
جان پاکان چون شعاع آفتاب از چنان بالا به پستان می‌رسند
«جان‌های پاک (ارواح پاک و متعالی) مانند پرتو خورشید (شعاع آفتاب)،» «از چنان بالا (از عالم لاهوت و قدس) به پستان (مقام پایین‌تر/عالم ناسوت) می‌رسند (تا فیض بخشند یا خود را کامل کنند).» این بیت، توصیف نزول ارواح متعالی از عوالم بالا به این عالم برای ایفای نقش معنوی و هدایت.
مولانا به کمال و لطف این فیض‌ها اشاره می‌کند:
خرم آن باغی که بهر مریمان میوه‌های نو زمستان می‌رسند
«خوشا به حال آن باغ (وجود انسان/جهان هستی) که برای مریمان (روح‌های پاک و عفیف/مریم‌صفتان)،» «میوه‌های تازه و نو در زمستان (در زمان سختی و کمبود) می‌رسند (نشانه‌ی اعجاز و فیض الهی).» این بیت، اشاره به لطف و عنایت الهی که در شرایط دشوار و غیرمنتظره، فیض‌ها و ثمرات معنوی را به روح‌های پاک می‌رساند (مانند داستان مریم و میوه‌های تابستانی در زمستان).
مولانا غزل را با بیان لطف ازلی این عاشقان و بازگشتشان به اصل خویش به پایان می‌برد:
اصلشان لطفست و هم واگشت لطف هم ز بستان سوی بستان می‌رسند
«اصل و ریشه‌ی وجودشان (این عاشقان) لطف و رحمت الهی است، و بازگشتشان نیز به لطف است،» «(و) هم از باغ (وجود) به سوی باغ (اصل خود/بستان الهی) می‌رسند.» این بیت، تأکید بر منشأ الهی و لطف‌گونه‌ی این عاشقان و بازگشت نهایی آن‌ها به سرچشمه‌ی لطف و زیبایی.
این غزل مولانا، سرشار از امید، شور، و نوید وصول است. او با تصویری دلنشین از رسیدن “جمع مستان و می پرستان”، به آمدن فیض‌های الهی و حضور پربرکت عاشقان حقیقی اشاره می‌کند. این غزل، بشارت‌دهنده‌ی کمال، غنای معنوی، و تحول وجودی است که در پرتو عشق و سلوک عرفانی حاصل می‌شود، و نهایتاً به بازگشت به اصل لطف و زیبایی الهی منتهی می‌گردد.
لینک‌های مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: غزلیات دیوان شمس ، تفسیر غزلیات دیوان شمس ، غزلیات دیوان شمس مولانا ، اشعار مولانا ، دیوان مولانا شمس تبریزی ، بهترین اشعار دیوان شمس ، ناب ترین اشعار مولانا ، غزلیات مولانا ، غزلیات مولانا جلال الدین ، رباعیات مولانا ، زیباترین رباعیات مولانا ، اشعار کوتاه مولانا