ابتدا با خلوص نیت و قلبی سرشار از اعتماد نیت کنید.
آنگاه برای گرفتن فال مولانا بر روی عکس زیر کلیک کنید
سحری چو شاه خوبان به وثاق ما درآمد
به مثال ساقیان او به سبو و ساغر آمد
نه سبوی او بدیدم نه ز ساغرش چشیدم
که هزار موج باده به دماغ من برآمد
بگشاد این دماغم پر و بال بی‌نهایت
که به آفتاب ماند که به ماه و اختر آمد
به مبارکی و شادی چو جمال او بدیدم
ز جمال او دو دیده ز دو کون برتر آمد
غزل ۷۷۳ مولانا، غزلی کوتاه و پر از شور و مستی از تجلی ناگهانی و بی‌واسطه‌ی معشوق است. مولانا در این غزل، به غرق شدن در فیض الهی بدون نیاز به واسطه، اوج‌گیری روح به عالم انوار، و رسیدن به مقام والای شهود اشاره می‌کند. این غزل بیانی عمیق از بی‌نیازی عاشق از ابزارهای مادی برای درک حقیقت دارد.
مولانا غزل را با توصیف آمدن معشوق و مستی ناشی از آن آغاز می‌کند:
سحری چو شاه خوبان به وثاق ما درآمد به مثال ساقیان او به سبو و ساغر آمد
«سحرگاه (هنگام سحر، نماد روشنایی و بیداری معنوی)، چون شاه خوبان (معشوق زیبارو و کامل) به خانه‌ی (وثاق) ما وارد شد،» «او (معشوق) مانند ساقیانش (کسانی که شراب می‌دهند)، با سبو و ساغر (ابزارهای باده‌نوشی) آمد.» این بیت، نشان‌دهنده تجلی ناگهانی معشوق (شمس تبریزی) در زمان سحر (نماد بیداری روحانی) و ظاهر شدن او در هیبت ساقی عشق.
نه سبوی او بدیدم نه ز ساغرش چشیدم که هزار موج باده به دماغ من برآمد
«نه سبوی او را دیدم و نه از ساغرش چشیدم،» «(با این حال) هزاران موج باده (شراب عشق) به مغز (دماغ، یعنی تمام وجود و ادراک) من رسید (و مرا مست کرد).» این بیت، اوج بیان مستی بی‌واسطه و شهودی؛ فیض معشوق چنان مستقیم و قوی است که حتی بدون نیاز به ابزارهای ظاهری باده‌نوشی (سبو و ساغر)، تمام وجود عاشق را مست و بی‌خود می‌کند.
مولانا به گشایش ادراکات باطنی و پرواز روح در اثر این مستی اشاره می‌کند:
بگشاد این دماغم پر و بال بی‌نهایت که به آفتاب ماند که به ماه و اختر آمد
«این ادراک (دماغ) من بال‌های بی‌نهایت گشود،» «(تا جایی) که (این ادراک و روح) به خورشید (آفتاب) می‌مانست، و حتی به ماه و ستاره (اختر) نیز رسید (و از آن‌ها فراتر رفت).» این بیت، توصیف گشایش ادراکات باطنی و توانایی پرواز روح به عالم انوار و کمال؛ روح عاشق به مقامی می‌رسد که از خورشید و ماه و ستارگان نیز فراتر می‌رود.
مولانا غزل را با بیان اوج شهود و بی‌نیازی از دو جهان به پایان می‌برد:
به مبارکی و شادی چو جمال او بدیدم ز جمال او دو دیده ز دو کون برتر آمد
«با مبارکی و شادی (نأشی از آن تجلی)، چون زیبایی (جمال) او را دیدم،» «از (دیدن) جمال او، دو چشم (باطنی) من از هر دو جهان (دنیایی و اخروی) نیز فراتر رفت.» این بیت، بیان اوج شهود و کمال عاشق؛ دیدن جمال معشوق چنان مقام و بصیرتی به عاشق می‌دهد که او را از تعلق به هر دو جهان (دنیا و آخرت) بی‌نیاز می‌کند.
این غزل با بیانی فشرده و پرشور، به تجربه‌ی بی‌واسطه و بی‌حد و مرز عشق الهی می‌پردازد. مولانا در این ابیات، عاشق را در اوج مستی و شهود نشان می‌دهد که با یک تجلی ناگهانی معشوق، از هر واسطه‌ای بی‌نیاز شده و به مقامی فراتر از دو جهان می‌رسد.
لینک‌های مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: غزلیات دیوان شمس ، تفسیر غزلیات دیوان شمس ، غزلیات دیوان شمس مولانا ، اشعار مولانا ، دیوان مولانا شمس تبریزی ، بهترین اشعار دیوان شمس ، ناب ترین اشعار مولانا ، غزلیات مولانا ، غزلیات مولانا جلال الدین ، رباعیات مولانا ، زیباترین رباعیات مولانا ، اشعار کوتاه مولانا