تبلیغات:

تبلیغات:

تبلیغات:

تبلیغات:

تبلیغات:

تبلیغات متنی:

غزل شماره 370 دیوان شمس مولانا

فال مولانا

فال مولانا با تفسیر

ابتدا با خلوص نیت و قلبی سرشار از اعتماد نیت کنید.

آنگاه برای گرفتن فال مولانا بر روی عکس زیر کلیک کنید

مطالب پیشنهادی از سراسر وب:

مطالب پیشنهادی

خرید انواع هارد اکسترنال با گارانتی معتبر شزکتی
هارد‌های ضد آب و ضد ضربه با برند معتبر و قیمت مناسب
کنترل هوشمند انوع کجت‌ها و گوشی‌ها با ساعت هوشمند
انواع لپ تاپ حرفه‌ای لنوو زیر قیمت بازار تهران تعداد محدود
خرید انلاین انواع سکه طلا به فوری به قیمت روز
طلا بهترین سرمایه گذاری است. خرید انواع سکه پارسیان

غزل شماره 370 دیوان شمس مولانا

غزل شماره 370 دیوان شمس مولانا

آمد رمضان و عِید با ماست
قفل آمد و آن کلید با ماست

بربست دهان و دیده بگشاد
وان نور که دیده دید، با ماست

آمد رمضان به خدمتِ دل
وان کَش که دل آفرید با ماست

در روزه اگر پدید شد رنج
گنج دل ناپدید با ماست

کردیم ز روزه جان و دل پاک
هر چند تنِ پلید با ماست

روزه به زبانِ حال گوید:
«کم شو که همه مزید با ماست

چون هست صلاحِ دین در این جمع
منصور و ابایزید با ماست»

توضیح . معنی . تفسیر

تفسیر غزل شماره 370 دیوان شمس مولانا

غزل شماره ۳۷۰ از دیوان شمس مولانا با مطلع “آمد رمضان و عید با ماست / قفل آمد و آن کلید با ماست”. این غزل، بیانی از نگاه عارفانه به ماه رمضان و روزه است. مولانا رمضان را نه تنها ماه پرهیز و ریاضت، بلکه ماه وصال و عید حقیقی می‌داند که همراه با خود گشایش و کلید حل مشکلات را می‌آورد. غزل در ادامه به تأثیر روزه بر جان و دل، نورانی شدن دیده، و حضور آفریدگار دل در این ماه اشاره دارد. ردیف غزل “با ماست” است که بر همراهی و حضور حق و برکات ماه رمضان تأکید می‌کند.

مضامین اصلی غزل

  • رمضان به مثابه ماه عید و وصال.
  • رمضان به مثابه قفل و کلید گشایش.
  • بستن دهان و گشوده شدن دیده در پرتو روزه.
  • حضور نور دیده در کنار روزه‌دار.
  • آمدن رمضان به خدمت دل.
  • حضور آفریدگار دل در ماه رمضان.
  • گنج دل ناپدید در سایهٔ رنج روزه.
  • پاک شدن جان و دل با روزه با وجود پلیدی تن.
  • پیام روزه به زبان حال (کم شدن نفس و فزونی حق).
  • حضور منصور و بایزید (عارفان واصل) در جمع روزه‌داران.

شرح و تفسیر ابیات

غزل با نگاهی نو به ماه رمضان آغاز می‌شود: آمد رمضان و عید با ماست / قفل آمد و آن کلید با ماست. ماه رمضان که ماه پرهیز و به ظاهر سختی است، برای ما (عاشقان و عارفان) ماه عید و جشن وصال است و همراه با ماست. این ماه به ظاهر قفل (بستن راه‌ها و محدودیت‌ها) با خود آورده است، اما در حقیقت آن کلید (گشایش و رهایی) نیز با ماست. رمضان، زمان گشایش‌های معنوی است.

به تأثیر روزه بر حواس اشاره دارد: بربست دهان و دیده بگشاد / وان نور که دیده دید، با ماست. روزه گرفتن، دهان را (از خوردن و گفتن‌های بیهوده) می‌بندد، اما در عوض دیدهٔ دل و جان را می‌گشاید. و آن نوری (نور حقیقت، نور معرفت) که دیدهٔ باطن در این گشایش دیده است، با ما و همراه ماست. روزه، موجب تقویت بصیرت معنوی است.

به خدمتگزاری رمضان برای دل اشاره می‌کند: آمد رمضان به خدمت دل / وان کش که دل آفرید با ماست. ماه رمضان آمده است تا به خدمت دل (عاشق) بپردازد و آن را یاری کند. و آن کسی که دل را آفریده است (حق تعالی)، در این ماه همراه و با ماست. رمضان، فرصتی برای توجه بیشتر به دل و حضور الهی است.

به گنج ناپدید دل در پرتو رنج روزه اشاره دارد: در روزه اگر پدید شد رنج / گنج دل ناپدید با ماست. اگر در ظاهر روزه گرفتن موجب رنج و سختی می‌شود، در باطن گنج دل (حقایق پنهان، خزائن معرفت) که ناپدید و پنهان است، با ما و در دسترس ماست. رنج ظاهری روزه، موجب دستیابی به گنج‌های معنوی است.

به پاک شدن جان و دل با روزه اشاره دارد: کردیم ز روزه جان و دل پاک / هر چند تن پلید با ماست. ما در اثر روزه گرفتن، جان و دل خود را از آلودگی‌ها پاک و منزه کردیم. هرچند که تن ما با پلیدی‌ها و محدودیت‌های خود همچنان با ماست. روزه، موجب طهارت باطنی است.

به پیام روزه به زبان حال اشاره دارد: روزه به زبان حال گوید: کم شو که همه مزید با ماست. روزه با زبان بی‌زبانی و حال خود این پیام را می‌دهد: ای نفس، کم شو و از هوا و هوس دست بردار. چرا که تمام فزونی و کمال (مزید) با ماست (در عالم معنا و با حضور حق). روزه، دعوت به نفی نفس و توجه به کمال الهی است.

در بیت پایانی، به حضور عارفان واصل در جمع روزه‌داران اشاره دارد: چون هست صلاح دین در این جمع / منصور و ابایزید با ماست. چون صلاح و رستگاری دین و راه حق در این جمع روزه‌داران و اهل حال است، عارفان واصل و بزرگی مانند منصور حلاج و بایزید بسطامی نیز با ما و در جمع ما حاضرند. جمع روزه‌داران، محفل حضور اولیاءالله است.

نتیجه‌گیری

غزل ۳۷۰ مولانا، غزلی سرشار از معانی لطیف عرفانی در باب ماه رمضان و روزه است. مولانا رمضان را نه ماه صرفاً تکلیف و پرهیز، بلکه ماه گشایش، عید، و فرصت وصال با حق می‌داند. او با بیانی زیبا به تأثیر روزه بر گشوده شدن دیدهٔ باطن، پاک شدن جان و دل، و دستیابی به گنج‌های پنهان معرفت اشاره می‌کند. غزل با پیام روزه به زبان حال (دعوت به نفی نفس) و حضور عارفان واصل در جمع روزه‌داران، بر اهمیت باطن روزه و فضیلت اهل حال تأکید دارد. این غزل، بیانی عمیق از نگاه مولانا به عبادات و درک باطنی آن‌ها در مسیر سلوک الی الله است.

لینک‌های مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل

کلمات کلیدی: غزلیات دیوان شمس ، تفسیر غزلیات دیوان شمس ، غزلیات دیوان شمس مولانا ، اشعار مولانا ، دیوان مولانا شمس تبریزی ، بهترین اشعار دیوان شمس ، ناب ترین اشعار مولانا ، غزلیات مولانا ، غزلیات مولانا جلال الدین ، رباعیات مولانا ، زیباترین رباعیات مولانا ، اشعار کوتاه مولانا

مطالب پیشنهادی از سراسر وب:

تبلیغات متنی: