منو
ابتدا با خلوص نیت و قلبی سرشار از اعتماد نیت کنید.
آنگاه برای گرفتن فال مولانا بر روی عکس زیر کلیک کنید
مطالب پیشنهادی
املا قدح البقا ندیمی!
من خمرة دنک القدیم
صحیح المی و داو سقمی
من غمزة لحظک السقیم
للعشق ظعنت یا مقیما
والظاعن طالب المقیم
قد قیل بمن یراک یوما
بشراک بغیهة النعیم
لایدرک عادلی بعقل
فوارة عشقی القدیم
قدامک روضةالمعالی
ایاک سعاد! ان تقیمی
هل اغد سعاد ذات یوم
سکران بذلک الحریم
تبریز و شمس و دین مولی
ذوالبهجة والید الکریم
این غزل مولانا، دعوتی شورانگیز به ساقی (معشوق یا پیر راه) برای پر کردن جام بقا از بادهی عشق الهی است. مولانا در این غزل، به شفا یافتن بیماریها از نگاه معشوق، سرگشتگی عاشق در طلب وصال، و ناتوانی عقل در درک عمق عشق اشاره میکند. او از جایگاه بلند عشق سخن میگوید و در نهایت به شمس تبریزی، مولای دین و منبع بخشش و شادی، ارجاع میدهد.
غزل با خطاب به ساقی و تمنای فیض آغاز میشود: “املا قدح البقا ندیمی! / من خمرة دنک القدیم” ای ندیم (همدم) من! جام بقا (زندگی جاودان) را پر کن، از شراب کهنهی (خمرة دَنِّک القدیم) تو (که از خمرهی کهنهی عشق الهی است).
“صحیح المی و داو سقمی / من غمزة لحظک السقیم” (با نگاهت) درد و رنج مرا درمان کن و بیماریام را شفا ببخش، از یک اشاره (غمزة) از نگاه نافذ و مؤثر (لحظک السقیم) تو.
مولانا به حرکت عاشق به سوی معشوق و بشارت وصال اشاره میکند: “للعشق ظعنت یا مقیما / والظاعن طالب المقیم” (من) برای عشق کوچ کردم و سفر نمودم، ای کسی که (در جایگاه خود) مقیم و ثابت هستی (معشوق). و کوچکننده (ظاعن) همواره طالب کسی است که مقیم و ثابت است.
“قد قیل بمن یراک یوما / بشراک بغیهة النعیم” همانا گفته شده است که هر کس تو را روزی ببیند، (او را) بشارت باد به سرزمینی پر نعمت و سرسبز (غیهة النعیم). (اشاره به سعادت و رستگاری دیدار معشوق).
مولانا به عمیق بودن عشق و جایگاه والای آن اشاره میکند: “لایدرک عادلی بعقل / فوارة عشقی القدیم” سرزنشکنندهی من (عادلی)، با عقل خود نمیتواند درک کند، چشمهی جوشان و کهنهی عشق مرا. (اشاره به فراتر بودن عشق از ادراکات عقلی).
“قدامک روضةالمعالی / ایاک سعاد! ان تقیمی” در مقابل تو (ای انسان)، باغ مقامات بلند (روضة المعالی) قرار دارد. (پس) ای سعاد (نامی که برای مخاطب قرار دادن به کار میرود و میتواند اشاره به نفس انسانی باشد)، مبادا که در یک جا بمانی و ساکن شوی (ان تقیمی). (دعوت به حرکت و پویایی در راه کمال).
مولانا به آرزوی وصال و اشاره به منبع فیض (شمس) میپردازد: “هل اغد سعاد ذات یوم / سکران بذلک الحریم” آیا روزی خواهد آمد که من، (ای) سعاد، در آن حریم (حریم قدس الهی یا آستان معشوق) مست (از بادهی عشق) شوم؟
“تبریز و شمس و دین مولی / ذوالبهجة والید الکریم” تبریز و شمس دین (شمس تبریزی) مولای ماست، صاحب شادمانی و سرور (ذو البهجة) و دست بخشنده و کریم. (پایان غزل با ستایش شمس تبریزی به عنوان منبع این فیوضات).
این غزل با زبانی دلنشین و شورانگیز، به عظمت عشق الهی، مقام پیر راه (شمس تبریزی)، و تأثیر دگرگونکنندهی این عشق بر وجود انسان میپردازد.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: غزلیات دیوان شمس ، تفسیر غزلیات دیوان شمس ، غزلیات دیوان شمس مولانا ، اشعار مولانا ، دیوان مولانا شمس تبریزی ، بهترین اشعار دیوان شمس ، ناب ترین اشعار مولانا ، غزلیات مولانا ، غزلیات مولانا جلال الدین ، رباعیات مولانا ، زیباترین رباعیات مولانا ، اشعار کوتاه مولانا
درباره فال آنلاین
فال آنلاین وب سایتی با امکان فال حافظ به صورت کامل را برای کاربران فراهم کرده است. کاربران گرامی علاوه بر استفاده از سایت امکان دریافت اپلیکیشن اندروید فال را نیز دارند. کاربری اپلیکیشن بهبود یافته برای صفحات موبایل میباشد و کاربری روانتری را برای کاربران فراهم میکند.
منوی کاربردی
برخی از غزلیات
برخی از پربازدیدها
طراحی و توسعه طراحان برتر