منو
ابتدا با خلوص نیت و قلبی سرشار از اعتماد نیت کنید.
آنگاه برای گرفتن فال مولانا بر روی عکس زیر کلیک کنید
مطالب پیشنهادی
الا یا مالکا رقالزمان
الا یا ناسخا، حسن الغوانی
الا من لطفه ماء زلال
و مافیالکون ظرف کالاوانی
سجود کل اوج او حضیض
بشمسالدین سلطان المعانی
الا تبریز بشراک دواما
و صار ساجدیکالمشرقان
ظلالله تبریزا بظل
تضعضع من تصوره جنانی
تعالی عن مدیحی، قد تعالی
ولکن لیس صبر فی لسانی
این غزل مولانا، ستایشی بیکران و پرشور از شمس تبریزی است که او را در مقامی ماورایی و همتای حق تعالی قرار میدهد. مولانا شمس را مالک زمان، محوکنندهی زیباییهای دیگر، و منبع آب حیات میداند. او بر سجدهی تمام هستی در برابر شمس تأکید میکند و تبریز را به خاطر وجود او بشارت میدهد. در نهایت، با وجود اعتراف به ناتوانی در ستایش کامل او، بیتابی خود را برای سخن گفتن از شمس بیان میکند.
غزل با ستایش و خطاب به شمس آغاز میشود: “الا یا مالکا رقالزمان / الا یا ناسخا، حسن الغوانی” آگاه باش! ای مالک و صاحب اختیار زمان! آگاه باش! ای محوکنندهی زیباییهای دلبران (دیگر) (حسن الغوانی)! (یعنی زیبایی او چنان است که هر زیبایی دیگری را از بین میبرد).
“الا من لطفه ماء زلال / و مافیالکون ظرف کالاوانی” آگاه باش! ای کسی که از لطفش، آبی گوارا و زلال جاری میشود! و در هستی، هیچ ظرفی (وجود و پذیرندهای) مانند (عاشقان و) اوانی (ظروف جمع اناء) نیست (که این لطف را دریافت کند).
مولانا به کرنش تمام هستی در برابر شمس و عظمت تبریز به واسطهی او اشاره میکند: “سجود کل اوج او حضیض / بشمسالدین سلطان المعانی” سجدهی هر بلندی (اوج) و هر پستی (حضیض) (تمامی موجودات و مراتب هستی)، در برابر شمسالدین، سلطان معانی (و حقایق) است.
“الا تبریز بشراک دواما / و صار ساجدیکالمشرقان” آگاه باش! ای تبریز! پیوسته بر تو بشارت باد! و سجدهکنندگان تو (اهل تبریز یا کسانی که به سوی تو رو میکنند)، (چون) دو مشرق (روشن و نورانی) شدند. (اشاره به نورانیت و مقام بالای شهر تبریز به واسطهی حضور شمس).
مولانا به سایهی لطف الهی شمس و ناتوانی در وصف او اشاره میکند: “ظلالله تبریزا بظل / تضعضع من تصوره جنانی” خداوند، تبریز را با (مایه) سایهای (از لطف خود) حفظ کند، که از تصور (و اندیشیدن به) آن (سایه یا عظمت)، جنان (قلب و درون) من سست و بیقرار میشود (تَضَعضَعَ).
“تعالی عن مدیحی، قد تعالی / ولکن لیس صبر فی لسانی” او (شمس) از مدح و ستایش من برتر است، همانا که (بسیار) والاست، اما (با این حال) زبان من صبری (برای خاموشی و عدم ستایش) ندارد.
این غزل، اوج ستایش و تعظیم مولانا نسبت به شمس تبریزی را نشان میدهد. در این غزل، شمس نه تنها یک انسان، بلکه تجلیگاه صفات الهی و منبع فیض و نور قلمداد میشود که تمامی هستی در برابر او کرنش میکند. مولانا با وجود اعتراف به ناتوانی در وصف کامل او، نمیتواند شور و شوق خود را پنهان کند و زبانش بیاختیار به ستایش او میگشاید.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: غزلیات دیوان شمس ، تفسیر غزلیات دیوان شمس ، غزلیات دیوان شمس مولانا ، اشعار مولانا ، دیوان مولانا شمس تبریزی ، بهترین اشعار دیوان شمس ، ناب ترین اشعار مولانا ، غزلیات مولانا ، غزلیات مولانا جلال الدین ، رباعیات مولانا ، زیباترین رباعیات مولانا ، اشعار کوتاه مولانا
درباره فال آنلاین
فال آنلاین وب سایتی با امکان فال حافظ به صورت کامل را برای کاربران فراهم کرده است. کاربران گرامی علاوه بر استفاده از سایت امکان دریافت اپلیکیشن اندروید فال را نیز دارند. کاربری اپلیکیشن بهبود یافته برای صفحات موبایل میباشد و کاربری روانتری را برای کاربران فراهم میکند.
منوی کاربردی
برخی از غزلیات
برخی از پربازدیدها
طراحی و توسعه طراحان برتر