ابتدا با خلوص نیت و قلبی سرشار از اعتماد نیت کنید.
آنگاه برای گرفتن فال مولانا بر روی عکس زیر کلیک کنید
دل بر ما شده‌ست دلبر ما
گل ما بی‌حدست و شکر ما
ما همیشه میان گلشکر‌یم
زان دل ما قوی‌ست در بر ما
زَهره دارد حوادث‌طبعی
که بگردد به‌گِرد لشکر ما؟
ما به پر می‌پریم سوی فلک
زانک عرشی‌ست اصل جوهر ما
ساکنان فلک بخور کنند
از صفات خوش معنبر ما
همه نسرین و ارغوان و گل است
بر زمین شاهراه کشور ما
نه بخندد نه بشکفد عالم
بی نسیم دم منور ما
ذره‌های هوا پذیرد روح
از دم عشق روح‌پرور ما
گوش‌ها گشته‌اند محرم غیب
از زبان و دل سخنور ما
شمس تبریز ابرسوز شده‌ست
سایه‌اش کم مباد از سر ما
غزل شماره ۲۴۹ از دیوان شمس مولانا با بیانی حیرت‌آور و عمیق از تجربه‌ی وحدت وجود آغاز می‌شود: «دل بر ما شده\u200cست دلبر ما / گل ما بی\u200cحدست و شکر ما». شاعر در مقام فنای فی‌المحبوب می‌گوید: “دل ما، خودِ دلبر ما شده است”. این مصرع، بیانگر حلول یا اتحاد نیست، بلکه حکایت از مرتبه‌ای از عرفان دارد که در آن عاشق در معشوق فانی می‌شود و جز او نمی‌بیند. در این مرتبه، حجاب‌ها کنار رفته و دل، آینه‌ی تمام‌نمای جمال دلبر می‌گردد. “گُل ما (اشاره به جمال و لطافت باطنی ما که همان تجلیات دلبر در ماست) بی‌نهایت است و شیرینی ما (شکر ما) نیز همین‌گونه”. زیبایی و حلاوتی که از این وحدت حاصل می‌شود، بی‌اندازه و وصف‌ناپذیر است. این آغاز، بیانگر اوج تجربه‌ی عرفانی فنا و بقا و ادراک حضور بی‌نهایت معشوق در ساحت دل است.
«ما همیشه میان گلشکر\u200cیم / زان دل ما قوی\u200cست در بر ما». حلاوت دائمی وصال: “ما همیشه در میان گل و شکر هستیم”. اشاره به ترکیبی شیرین و دلپذیر، نمادی از وصال و اتحاد عاشق و معشوق که همواره با حلاوت و شادمانی همراه است. «به همین دلیل، دل ما در سینه‌ی ما نیرومند است». دلی که به وصال رسیده و تجلیات حق را در خود یافته، دلی است قوی و پایدار که در برابر حوادث نمی‌لرزد. این بیت، بیانگر نتیجه‌ی وحدت باطنی در قالب حلاوت دائمی و نیرومندی دل عاشق است.
«زَهره دارد حوادث\u200cطبعی / که بگردد به\u200cگِرد لشکر ما؟». بی‌باکی در برابر مشکلات: “آیا حوادث و رخدادهای ناگوار، جرأت و یارای آن را دارند”؟ اشاره به مشکلات و سختی‌های عالم ماده. «که به گرد لشکر ما (عاشقان متحد با حق) بگردند؟» کسانی که در پناه حق هستند و با او متحد شده‌اند، از هیچ حادثه‌ای بیم ندارند و هیچ قدرتی نمی‌تواند به آن‌ها آسیبی برساند. این بیت، بیانگر مصونیت و نیرومندی عاشق در پرتو عنایت و حمایت الهی است.
«ما به پر می\u200cپریم سوی فلک / زانک عرشی\u200cست اصل جوهر ما». صعود روحانی: “ما با پر (پر و بال عشق و معرفت) به سوی آسمان پرواز می‌کنیم”. روح عاشق از قید عالم خاک رها شده و به عالم بالا صعود می‌کند. «زیرا اصل و جوهر ما، عرشی است». حقیقت و باطن انسان از عالم بالا و ملکوت است. این بیت، بیانگر طبیعت آسمانی روح انسان و توانایی آن در پرواز و رسیدن به عالم قدس در پرتو عشق است.
«ساکنان فلک بخور کنند / از صفات خوش معنبر ما». عطرآگینی صفات عاشق: “ساکنان آسمان (فرشتگان و روحانیان) از صفات خوش و معطر ما، بخور (عطرآگینی) می‌کنند”. صفات حمیده‌ی عاشق که نتیجه‌ی تصفیه و تزکیه‌ی باطن است، چنان دل‌انگیز است که اهل ملکوت نیز از آن بهره می‌برند. این بیت، بیانگر تأثیرگذاری و دل‌انگیزی صفات والای انسانی که در پرتو عشق الهی حاصل می‌شود، حتی بر موجودات عالم بالا است.
«همه نسرین و ارغوان و گل است / بر زمین شاهراه کشور ما». زیبایی شاهراه وصال: “همه‌ی مسیر و شاهراه کشور ما (عالم معنا و وصال)، پر از نسرین و ارغوان و گل است”. راهی که عاشق در آن گام برمی‌دارد، حتی در عالم خاک نیز، سراسر زیبایی و لطافت است. این بیت، بیانگر زیبایی و برکت مسیری است که عاشق در راه رسیدن به حق می‌پیماید.
«نه بخندد نه بشکفد عالم / بی نسیم دم منور ما». حیات عالم از دم عاشق: “عالم هستی، نه می‌خندد و نه شکوفا می‌شود”؛ حیات و طراوت خود را از دست می‌دهد. «بدون نسیم دم روشن و حیات‌بخش ما». دم عاشق که سرشار از عشق الهی است، مایه‌ی حیات و شکوفایی عالم است. این بیت، بیانگر نقش حیاتی و تأثیرگذار عاشق کامل در هستی است.
«ذره\u200cهای هوا پذیرد روح / از دم عشق روح\u200cپرور ما». تأثیر دم عشق بر ذرات: “ذره‌های هوا (که نماد بی‌جانی هستند) روح می‌پذیرند”. حتی موجودات بی‌جان نیز با این دم زنده می‌شوند. «از دم عشق روح‌پرور ما». دمی که از عشق الهی سرچشمه می‌گیرد و حیات‌بخش است. این بیت، بیانگر قدرت اعجازگونه‌ی دم عاشق کامل که سرشار از روح الهی است.
«گوش\u200cها گشته\u200cاند محرم غیب / از زبان و دل سخنور ما». شنیدن اسرار غیب: “گوش‌ها (حواس باطن) محرم اسرار غیب شده‌اند”. توانایی درک حقایق پنهان را یافته‌اند. «از برکت زبان و دل سخن‌گوی ما». به واسطه‌ی کلام حق و دلی که منبع الهام است. این بیت، بیانگر گشوده شدن باب معرفت و درک اسرار غیب بر سالک در پرتو هدایت و الهام الهی است.
«شمس تبریز ابرسوز شده\u200cست / سایه\u200cاش کم مباد از سر ما». شمس، سوزنده‌ی ابرهای غفلت: “شمس تبریز (پیر و مراد مولانا)، ابرسوز شده است”. او حجاب‌های غفلت و تاریکی را می‌سوزاند و از میان برمی‌دارد. «سایه‌ی او از سر ما کم نشود». دعا و تمنا برای پایداری و دوام عنایت و حضور شمس. این بیت، بیانگر نقش محوری شمس تبریز در سلوک مولانا و جایگاه او به عنوان سوزنده‌ی حجاب‌ها و منبع نور و هدایت است.
غزل ۲۴۹ مولانا، غزلی است در بیان مقام والای فنا و بقا و وحدت عاشق با معشوق. پیام اصلی غزل این است که در اوج عشق، دل عاشق عین دلبر می‌شود و این وحدت، حلاوت و نیرومندی بی‌اندازه‌ای به دل می‌بخشد. عاشق در پناه حق از حوادث ایمن است و روح او به عالم بالا پرواز می‌کند، زیرا حقیقت وجودی او از عالم قدس است. صفات والای عاشق بر اهل ملکوت نیز تأثیر می‌گذارد و مسیر او در عالم خاک نیز سراسر زیبایی است. دم حیات‌بخش عاشق کامل مایه‌ی زندگانی عالم است و به ذرات بی‌جان نیز روح می‌بخشد. در پرتو الهام الهی، گوش باطن انسان اسرار غیب را می‌شنود. در نهایت، غزل با اشاره به شمس تبریز، او را سوزنده‌ی حجاب‌های غفلت و منبع نور و هدایت معرفی می‌کند و برای دوام سایه‌ی او دعا می‌کند. غزل بر وحدت دل و دلبر، حلاوت وصال، نیرومندی عاشق، صعود روحانی، تأثیرگذاری صفات والا، زیبایی مسیر سلوک، نقش حیاتی عاشق، گشوده شدن باب غیب، و جایگاه شمس تبریز تأکید دارد.
لینک‌های مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: غزلیات دیوان شمس ، تفسیر غزلیات دیوان شمس ، غزلیات دیوان شمس مولانا ، اشعار مولانا ، دیوان مولانا شمس تبریزی ، بهترین اشعار دیوان شمس ، ناب ترین اشعار مولانا ، غزلیات مولانا ، غزلیات مولانا جلال الدین ، رباعیات مولانا ، زیباترین رباعیات مولانا ، اشعار کوتاه مولانا