ابتدا با خلوص نیت و قلبی سرشار از اعتماد نیت کنید.
آنگاه برای گرفتن فال مولانا بر روی عکس زیر کلیک کنید
پیام کرد مرا بامداد بحر عسل
که موج موج عسل بین به چشم خلق غزل
به روزه دار نیاید ز آب جز بانگی
ولیک عاقبت آن بانگ هم رسد به عمل
سماع شرفه آبست و تشنگان در رقص
حیات یابی از این بانگ آب اقل اقل
بگوید آب ز من رسته‌ای به من آیی
به آخر آن جا آیی که بوده‌ای اول
به جان و سر که از این آب بر سر ار ریزد
هزار طره بروید ز مشک بر سر کل
شراب خوار که نامیخت با شراب این آب
کشد خمار پیاپی تو باش لاتعجل
این غزل مولانا، دعوتی به درک حیات معنوی و بازگشت به اصل خویش، از طریق “آب” و “بحر عسل” (نمادهای فیض الهی و عشق) است. مولانا بیان می‌کند که این آب (عشق الهی) در ابتدا فقط بانگی برای روزه‌دار (سالک ریاضت‌کش) است، اما در نهایت به عمل و حقیقت می‌رسد. او بر این باور است که این آب، حیات‌بخش است و انسان را به سرچشمه اولیه خود بازمی‌گرداند. غزل با نکوهش کسانی که با این آب (عشق) آشنا نشده‌اند و دعوت به شکیبایی در مسیر طلب به پایان می‌رسد.
غزل با تصویری لطیف از عالم معنا آغاز می‌شود: “پیام کرد مرا بامداد بحر عسل / که موج موج عسل بین به چشم خلق غزل“. صبحگاهان، دریای عسل (نمادی از عشق و لطف الهی) به من پیامی داد. (گفت:) موج موج عسل را با چشمی بنگر که غزل‌ها می‌آفریند (با چشمی عاشقانه و ذوقی).
“به روزه دار نیاید ز آب جز بانگی / ولیک عاقبت آن بانگ هم رسد به عمل“. برای روزه‌دار (سالکی که در ریاضت و تشنگی است)، از آب (فیض الهی) چیزی جز بانگی (ندایی یا اشاره‌ای) نمی‌آید. اما در نهایت، همان بانگ نیز به عمل و تحقق می‌رسد. (یعنی وعده الهی برای سالکان محقق می‌شود).
مولانا به تأثیر آب (فیض) اشاره می‌کند: “سماع شرفه آبست و تشنگان در رقص / حیات یابی از این بانگ آب اقل اقل“. سماع (رقص سماع) شرافت و فضیلت آب است و تشنگان (عاشقان) در آن رقصانند. تو اندک‌اندک (اقل اقل) از این بانگ آب (ندای فیض الهی) حیات می‌یابی.
“بگوید آب ز من رسته‌ای به من آیی / به آخر آن جا آیی که بوده‌ای اول“. آب (سرچشمه حیات) می‌گوید: “تو از من پدید آمده‌ای، پس به سوی من بازخواهی گشت. در نهایت به آن جایی بازمی‌گردی که در ابتدا بوده‌ای.” (اشاره به بازگشت روح به اصل خود و اتحاد با مبدأ).
مولانا به برکات این آب اشاره می‌کند: “به جان و سر که از این آب بر سر ار ریزد / هزار طره بروید ز مشک بر سر کل“. قسم به جان و سر (تأکید): اگر از این آب (فیض الهی) بر سر کسی ریخته شود، هزاران طره (زلف و موی زیبا و خوشبو) از مشک (خوشبو) بر سر شخص کچل (کل، نماد نقص) خواهد رویید. (اشاره به کمال و زیبایی که از فیض الهی نصیب انسان می‌شود).
“شراب خوار که نامیخت با شراب این آب / کشد خمار پیاپی تو باش لاتعجل“. شراب‌خواری که این آب (فیض الهی و عشق حقیقی) را با شراب (عشق مجازی یا لذت‌های دنیوی) قاطی نکرد و به آن نرسید، پیاپی خمار خواهد کشید (پیاپی در رنج و تشنگی خواهد بود). تو شتاب نکن (لاتعجل) و صبر داشته باش.
لینک‌های مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: غزلیات دیوان شمس ، تفسیر غزلیات دیوان شمس ، غزلیات دیوان شمس مولانا ، اشعار مولانا ، دیوان مولانا شمس تبریزی ، بهترین اشعار دیوان شمس ، ناب ترین اشعار مولانا ، غزلیات مولانا ، غزلیات مولانا جلال الدین ، رباعیات مولانا ، زیباترین رباعیات مولانا ، اشعار کوتاه مولانا