منو
ابتدا با خلوص نیت و قلبی سرشار از اعتماد نیت کنید.
آنگاه برای گرفتن فال مولانا بر روی عکس زیر کلیک کنید
مطالب پیشنهادی
خواجه غلط کردهای در صفت یار خویش
سست گمان بودهای عاقبت کار خویش
در هوس گلرخان سست زنخ گشتهای
های اگر دیدیی روی چو گلنار خویش
راه زنان عشق را مرگ لقب کردهاند
تا تو بلنگی ز بیم از ره و رفتار خویش
گوش بنه تا که من حلقه به گوشت کنم
هستم از آن حلقه من سیر ز گفتار خویش
پیش من آ که خوشم تا به برت درکشم
چون ز توام میرسد تحفه دلدار خویش
این غزل مولانا، گفتوگویی است میان مولانا (عاشق) و مخاطبی که هنوز در بند تعلقات دنیوی و عشقهای مجازی است. مولانا با لحنی سرزنشآمیز اما دعوتکننده، به او یادآوری میکند که در شناخت یار حقیقی (معشوق الهی) دچار اشتباه شده و از او میخواهد که به سوی عشق حقیقی بازگردد.
غزل با خطاب به مخاطبی که مولانا او را “خواجه” (اشاره به اهل دنیا یا عقل جزئی) مینامد، آغاز میشود: “خواجه غلط کردهای در صفت یار خویش / سست گمان بودهای عاقبت کار خویش“. ای خواجه، تو در توصیف و شناخت یار حقیقی خود (معشوق الهی یا پیر کامل) اشتباه کردهای. در سرانجام کار و مسیر زندگیات نیز سستگمان و بیبصیرت بودهای.
سپس به عشقهای مجازی و عواقب آن اشاره میکند: “در هوس گلرخان سست زنخ گشتهای / های اگر دیدیی روی چو گلنار خویش“. در هوس و آرزوی گلرخان (زیبارویان دنیوی و عشقهای مجازی)، سست و ناتوان شدهای (یا سخنان بیهوده گفتهای). ای کاش (به جای اینها) روی حقیقی و زیبای خود را که مانند گلنار (گل انار، رنگارنگ و درخشان) است، میدیدی! این بیت، دعوت به خودشناسی و یافتن زیبایی درونی است که از معشوق حقیقی سرچشمه میگیرد.
مولانا به ماهیت دگرگونکننده عشق حقیقی اشاره میکند: “راه زنان عشق را مرگ لقب کردهاند / تا تو بلنگی ز بیم از ره و رفتار خویش“. راهزنان عشق (خود عشق یا یاران و رهروان عشق که عقل و نفس را از بین میبرند) را مرگ لقب دادهاند. (این ترس از مرگ خودبینی) برای این است که تو از ترس، از راه و رفتار خود (رفتار دنیوی و نفسانی) باز بمانی و سست شوی. این بیت، به فنای خودی در راه عشق و لزوم گذشتن از نفس اشاره دارد.
مولانا به تسلیم در برابر عشق اشاره میکند: “گوش بنه تا که من حلقه به گوشت کنم / هستم از آن حلقه من سیر ز گفتار خویش“. گوش بده (به سخنان من) تا من حلقه به گوشت کنم (تو را بنده و مطیع خود یا عشق کنم). من خود از آن حلقهام (در بندگی عشق هستم) و از سخنان خویش (که برای تو گفتم) سیر شدهام (چون بیان حقیقت در کلام محدود نمیگنجد).
غزل با دعوت به سوی خود عاشق به پایان میرسد: “پیش من آ که خوشم تا به برت درکشم / چون ز توام میرسد تحفه دلدار خویش“. به سوی من بیا، که من خوشحال و آمادهام تا تو را در آغوش بگیرم. زیرا از تو (یا به واسطه تو)، تحفه دلدار (هدیه معشوق حقیقی) به من میرسد.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: غزلیات دیوان شمس ، تفسیر غزلیات دیوان شمس ، غزلیات دیوان شمس مولانا ، اشعار مولانا ، دیوان مولانا شمس تبریزی ، بهترین اشعار دیوان شمس ، ناب ترین اشعار مولانا ، غزلیات مولانا ، غزلیات مولانا جلال الدین ، رباعیات مولانا ، زیباترین رباعیات مولانا ، اشعار کوتاه مولانا
درباره فال آنلاین
فال آنلاین وب سایتی با امکان فال حافظ به صورت کامل را برای کاربران فراهم کرده است. کاربران گرامی علاوه بر استفاده از سایت امکان دریافت اپلیکیشن اندروید فال را نیز دارند. کاربری اپلیکیشن بهبود یافته برای صفحات موبایل میباشد و کاربری روانتری را برای کاربران فراهم میکند.
منوی کاربردی
برخی از غزلیات
برخی از پربازدیدها
طراحی و توسعه طراحان برتر