ابتدا با خلوص نیت و قلبی سرشار از اعتماد نیت کنید.
آنگاه برای گرفتن فال مولانا بر روی عکس زیر کلیک کنید
مه تو یار ندارد جز او تو یار مگیر
رخش کنار ندارد از او کنار مگیر
جهان شکارگهی دان ز هر طرف صیدی
درآ چو شیر به جز شیر نر شکار مگیر
هوای نفس مهارست و خلق چون شتران
به غیر آن شتر مست را مهار مگیر
وجود جمله غبارست تابش از مه ماست
به ماه پشت میار و ره غبار مگیر
بران ز پیش جهان را که مار گنج تواست
تواش به حسن چو طاووس گیر و مار مگیر
چو خلق بر کف دستت نهند چون سیماب
ز عشق بر کف سیماب شو قرار مگیر
به حس دست بدان ار چه چشم تو بستست
ز گلشن ازلی گل بچین و خار مگیر
به بوی آن گل بگشاد دیده یعقوب
نسیم یوسف ما را ز کرته خوار مگیر
کیست یوسف جان شاه شمس تبریزی
به غیر حضرت او را تو اعتبار مگیر
این غزل مولانا، نصيحتی عارفانه و قاطعانه به تمرکز مطلق بر معشوق حقیقی و رهایی از هرگونه تعلقات و فریب‌های دنیوی است. مولانا با تأکید بر یگانگی معشوق و بی‌اعتباری غیر او، سالک را به سفری درونی و کسب حقایق جاودان دعوت می‌کند.
“مه تو یار ندارد جز او تو یار مگیر / رخش کنار ندارد از او کنار مگیر”:
“جهان شکارگهی دان ز هر طرف صیدی / درآ چو شیر به جز شیر نر شکار مگیر”:
“هوای نفس مهارست و خلق چون شتران / به غیر آن شتر مست را مهار مگیر”:
“وجود جمله غبارست تابش از مه ماست / به ماه پشت میار و ره غبار مگیر”:
“بران ز پیش جهان را که مار گنج تواست / تواش به حسن چو طاووس گیر و مار مگیر”:
“چو خلق بر کف دستت نهند چون سیماب / ز عشق بر کف سیماب شو قرار مگیر”:
“به حس دست بدان ار چه چشم تو بستست / ز گلشن ازلی گل بچین و خار مگیر”:
“به بوی آن گل بگشاد دیده یعقوب / نسیم یوسف ما را ز کرته خوار مگیر”:
“کیست یوسف جان شاه شمس تبریزی / به غیر حضرت او را تو اعتبار مگیر”:
غزل ۱۱۵۳ مولانا، نصيحتی قاطعانه به یکتاپرستی در عشق و تمرکز صرف بر معشوق حقیقی است. مولانا با تشبیه معشوق به “ماه بی‌همتا” و “شیر نر” در شکارگاه جهان، سالک را به رهایی از هرگونه تعلقات و فریب‌های دنیوی دعوت می‌کند. او تأکید دارد که هستی مادی غبار است و نور از ماه حقیقی سرچشمه می‌گیرد، و انسان باید از ظاهر فریبنده‌ی دنیا بگذرد و به گنج باطنی آن دست یابد. مولانا بر بی‌قراری ذاتی عاشق در عشق تأکید می‌کند و از لزوم بصیرت باطنی برای چیدن گل از گلشن ازلی سخن می‌گوید. در نهایت، با تشبیه شمس تبریزی به “یوسف جان”، او را تنها منبع اعتبار و حقیقت معرفی می‌کند و از سالک می‌خواهد که جز او هیچ چیز دیگری را ارزشمند نداند. این غزل به خوبی دیدگاه مولانا درباره‌ی توحید در عشق، زهد از دنیا، و مقام والای شمس تبریزی را به تصویر می‌کشد.
لینک‌های مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: غزلیات دیوان شمس ، تفسیر غزلیات دیوان شمس ، غزلیات دیوان شمس مولانا ، اشعار مولانا ، دیوان مولانا شمس تبریزی ، بهترین اشعار دیوان شمس ، ناب ترین اشعار مولانا ، غزلیات مولانا ، غزلیات مولانا جلال الدین ، رباعیات مولانا ، زیباترین رباعیات مولانا ، اشعار کوتاه مولانا