تفسیر غزل شماره 1065 دیوان شمس مولانا

این غزل مولانا یک دعای پرشور و عمیق برای بقا و پایداری وجود شمس تبریزی است. مولانا در این ابیات، شمس را منشأ لطف، نور، هدایت و آموزش می‌داند و با کلمه‌ی “پاینده دار” (جاودان و پایدار بگردان) به درگاه خداوند التماس می‌کند.

بیت اول

• “یا ربا این لطف‌ها را از لبش پاینده دار”: شاعر با خطاب به خداوند، دعا می‌کند که “این لطف‌ها” (انواع فیوضات، معارف، مهربانی‌ها و زیبایی‌ها) که از “لبش” (از کلام، سخن و وجود شمس تبریزی) جاری می‌شود، “پاینده دار” (پایدار و جاودان نگاه دارد).
• “او همه لطفست جمله یا ربش پاینده دار”: مولانا شمس را “همه لطف” (سراسر لطف و مهربانی) می‌داند و دوباره با التماس از خدا می‌خواهد که “او” (شمس) را “پاینده دار” (بقا و دوام بخشد). این بیت، اوج ارادت و توصیف شمس به عنوان مظهر کامل لطف الهی است.

بیت دوم

• “ای بسی حق‌ها که دارد بر شب تاریک ماه”: مولانا به حقوق و تأثیرات فراوان “ماه” بر “شب تاریک” اشاره می‌کند؛ ماه است که به شب تاریکی نور می‌بخشد و آن را روشن می‌کند. این بیت مقدمه‌ای برای تمثیل بعدی است.
• “ای خدای روز و شب تو بر شبش پاینده دار”: سپس از “خدای روز و شب” (خداوند قادر و حکیم) می‌خواهد که “شبش” (شبی که شمس، ماه آن است؛ یعنی وجود خود شمس و نیز شب‌های تاریک زندگی عاشقان که شمس به آن‌ها نور می‌بخشد) را “پاینده دار” (همیشه روشن و پایدار نگاه دارد).

بیت سوم

• “هست منزل‌های خوش مر روح را از مذهبش”: “مذهب” (مسلک و طریق) شمس، دارای “منزل‌های خوش” (مقام‌ها و حالات روحانی دلپذیر و آرامش‌بخش) برای “روح” انسان است. یعنی راه و روش شمس، روح را به آرامش و کمال می‌رساند.
• “ای خدایا روح را بر مذهبش پاینده دار”: شاعر از خداوند می‌خواهد که “روح” (جان و حقیقت انسان) را همواره “بر مذهبش” (بر راه و روش شمس) “پاینده دار” (ثابت‌قدم و پایدار نگاه دارد). این نشان‌دهنده اهمیت طریق شمس برای هدایت روح است.

بیت چهارم

• “طفل جان در مکتبش استاد استادان شدست”: “طفل جان” (جان انسان که در ابتدا ناپخته و خام است)، در “مکتبش” (مدرسه و مکتب تعلیمات شمس)، به جایی رسیده که “استاد استادان” (معلم و راهنمای بزرگان) شده است. این بیان تأثیر شگفت‌انگیز شمس بر رشد و تعالی روحانی مولانا و دیگر سالکان است.
• “ای خدا این طفل را در مکتبش پاینده دار”: مولانا از خدا می‌خواهد که “این طفل” (جان) را همواره “در مکتبش” (در مدرسه شمس) “پاینده دار” (جاودانه و با دوام نگاه دارد)، تا همیشه از فیض تعلیم او بهره‌مند باشد.

بیت پنجم

• “لشکر دین را ز شاهم شمس تبریزی ضیاست”: مولانا شمس تبریزی را “شاه” (فرمانده و رهبر) می‌داند و بیان می‌کند که “لشکر دین” (جهان اسلام و دین حق یا ارتش معنوی سالکان)، از او (شمس تبریزی) “ضیاست” (روشنایی و نور) می‌گیرد. یعنی شمس منبع روشنایی و قدرت برای دین و اهل آن است.
• “ای خدایا تا ابد بر موکبش پاینده دار”: در نهایت، مولانا دعا می‌کند: “ای خدایا”، “تا ابد” (برای همیشه) “موکبش” (کاروان و جمع یارانش، یا به عبارت دیگر، حرکت و فیض او) را “پاینده دار” (پایدار و مستدام بگردان). این بیت اوج ارادت و دعای مولانا برای بقای دائمی تأثیر و حضور معنوی شمس در عالم است.

غزل ۱۰۶۵ مولانا، یک نیایش سوزناک و پرمعناست که در آن، مولانا شمس تبریزی را محور هستی خود و منبع تمام خوبی‌ها و برکات می‌داند. او در این غزل، پنج بار از خداوند می‌خواهد که جنبه‌های مختلف وجود و تأثیر شمس را پاینده و جاویدان نگاه دارد، که این خود نشانه‌ای از وابستگی عمیق روحی و معنوی مولانا به مرادش است.