حافظ غزل شماره 53
مطالب پیشنهادی از سراسر وب:
مطالب پیشنهادی![]()
حافظ غزل شماره 53

منم که گوشهٔ میخانه خانقاهِ من است
دعایِ پیرِ مغان وردِ صبحگاهِ من است
گَرَم ترانهٔ چنگ صَبوح نیست چه باک
نوایِ من به سحر آهِ عذرخواهِ من است
ز پادشاه و گدا فارغم بحمدالله
گدایِ خاکِ درِ دوست، پادشاه من است
غرض ز مسجد و میخانهام وصال شماست
جز این خیال ندارم خدا گواهِ من است
مگر به تیغ اجل خیمه بَرکَنَم ور نی
رمیدن از درِ دولت نه رسم و راهِ من است
از آن زمان که بر این آستان نهادم روی
فرازِ مسندِ خورشید، تکیهگاهِ من است
گناه اگر چه نبود اختیارِ ما حافظ
تو در طریقِ ادب باش، گو گناهِ من است
توضیح . معنی . تفسیر
تفسیر غزل 53 حافظ: منم که گوشه میخانه خانقاه من است
غزل 53 حافظ یکی از غزلهای مشهور و پررمز و راز دیوان اوست که به موضوع عرفان، عشق الهی و جایگاه انسان در عالم میپردازد. این غزل با استفاده از نمادها و تعابیر عرفانی، به بیان مفاهیم عمیقی همچون وحدت وجود، عشق الهی و عرفان میپردازد.
تفسیر کلی غزل
در این غزل، حافظ با زبانی رمزی و عرفانی به توصیف عالم هستی، عشق الهی و جایگاه انسان در این عالم میپردازد. میخانه در این غزل نماد عرفان و خانقاه نماد دل انسان است. حافظ با استفاده از این نمادها، به بیان مفاهیم عمیقی همچون وحدت وجود، عشق الهی و عرفان میپردازد.
تفسیر بیت به بیت
هر بیت از این غزل، حاوی معانی ژرفی است که نیازمند تفسیر و تحلیل دقیق است. برخی از مفسران، میخانه را نماد جایگاه عارفان و خانقاه را نماد دل سالک دانستهاند. برخی دیگر، میخانه را نماد عشق الهی و خانقاه را نماد وجود انسان تفسیر کردهاند.
بیت اول: منم که گوشه میخانه خانقاه من است:
- معنی: من همان کسی هستم که گوشه میخانه، خانقاه من است.
- تفسیر: حافظ میگوید که او در میخانه (جایگاه عارفان) به آرامش و معرفت میرسد.
بیت دوم: دعای پیر مغان ورد صبحگاه من است:
- معنی: دعای پیر مغان ورد صبحگاهی من است.
- تفسیر: حافظ میگوید که او به تعالیم عرفانی پایبند است.
بیت سوم: گرم ترانه چنگ صبوح نیست چه باک:
- معنی: گرمی ترانه چنگ صبحگاهی چه اهمیتی دارد؟
- تفسیر: حافظ میگوید که او به لذتهای دنیوی اهمیت نمیدهد.
بیت چهارم: نوای من به سحر آه عذرخواه من است:
- معنی: صدای من در سحرگاه، آه توبه و پشیمانی است.
- تفسیر: حافظ میگوید که او همیشه در حال توبه و استغفار است.
بیت پنجم: ز پادشاه و گدا فارغم بحمدالله:
- معنی: من از پادشاه و گدا بینیازم.
- تفسیر: حافظ میگوید که او به هیچ کس وابسته نیست و آزاد است.
بیت ششم: گدای خاک در دوست پادشاه من است:
- معنی: من گدای خاک درگاه دوست هستم.
- تفسیر: حافظ میگوید که او بنده خدا است.
بیت هفتم: غرض ز مسجد و میخانهام وصال شماست:
- معنی: هدف من از رفتن به مسجد و میخانه، رسیدن به شماست.
- تفسیر: هدف حافظ از همه عبادات و مجاهدات، رسیدن به خداوند است.
بیتهای بعدی: در ابیات بعدی، حافظ به موضوعاتی همچون عشق، معرفت، دنیا و آخرت میپردازد.
مفاهیم اصلی غزل
- عرفان و معرفت: شناخت حقایق عالم و رسیدن به کمال
- میخانه و خانقاه: نمادهایی برای بیان مفاهیم عرفانی
- وحدت وجود: وحدت انسان و خدا
- بی نیازی: بینیازی از دنیا و وابستگی به خدا
کاربرد غزل
این غزل به دلیل عمق معانی و زیبایی کلمات، یکی از محبوبترین غزلهای حافظ است و در بسیاری از موارد برای فال و تعبیر استفاده میشود. همچنین، این غزل به عنوان یک اثر ادبی ارزشمند در ادبیات فارسی جایگاه ویژهای دارد.
مطالب پیشنهادی از سراسر وب: