من ذره بدم ز کوه بیشم کردی
پس مانده بدم از همه پیشم کردی
درمان دل خراب و ریشم کردی
سرمستک و دستک زن خویشم کردی
این رباعی به تأثیر معشوق در تعالی بخشیدن به عاشق و درمان او میپردازد. مولانا میفرماید: «من ذره بودم، (اما) از کوه بیشترم کردی،» «پسمانده بودم، (اما) از همه پیشم کردی.» «درمان دل خراب و رنجورم کردی،» «مرا مست و دستزنندهی خودت کردی!» این رباعی، بیانگر این است که معشوق، عاشق را از پستی به بلندی رسانده و او را از تمام رنجها رها کرده است، و نشاندهندهی قدرت تحولآفرین عشق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی