کی پست شود آنکه بلندش تو کنی
شادان بود آنجا که نژندش تو کنی
گردون سرافراشته صد بوسه زند
هر روز بر آن پای که بندش تو کنی
این رباعی به قدرت مطلق معشوق در دگرگون کردن حال انسان میپردازد. مولانا میفرماید: «چگونه پست شود آنکه تو او را بلند کنی؟» «شادان باشد آنجا که تو او را غمگین کنی!» «آسمان سرافراشته، صد بوسه میزند،» «هر روز بر آن پایی که تو او را ببندی!» این رباعی، بیانگر این است که معشوق، قدرت مطلق دارد و میتواند هر حالتی را تغییر دهد، و نشاندهندهی فرمانروایی او بر تمام هستی.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی