گر هیچ نشانه نیست اندر وادی
بسیار امیدهاست در نومیدی
ای دل مبر امید که در روضهٔ جان
خرما دهی، ار نیز درخت بیدی
این رباعی بر اهمیت امیدواری در مسیر سلوک و امکان رشد حتی در شرایط نامساعد تأکید دارد. مولانا میفرماید: «اگر هیچ نشانهای در این بیابان (مسیر) نیست،» «بسیار امیدها در نومیدی نهفته است.» «ای دل! امید را از دست مده که در باغ جان،» «خرما خواهی داد، حتی اگر درخت بید باشی!» این رباعی، بیانگر این است که حتی در ناامیدترین شرایط، امید به لطف الهی و رشد معنوی وجود دارد، و نشاندهندهی قدرت تحولبخش عشق که میتواند هر چیز بیارزشی را به ثمر برساند.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی