سوگند همی خورد پریر آن ساقی
میگفت به حق صحبت مشتاقی
گر باده دهم به شهری و آفاقی
عقلی نگذارم به جهان من باقی
این رباعی به قدرت ساقی (خداوند یا معشوق) در نابودی عقل و عقلگرایی با بادهی عشق میپردازد. مولانا میفرماید: «دیروز آن ساقی سوگند میخورد،» «میگفت: “به حق صحبت عاشقی،”» «”اگر باده دهم به شهری و عالمی،”» «”عقلی را در جهان باقی نمیگذارم!”» این رباعی، بیانگر این است که بادهی عشق، چنان قدرتی دارد که عقل را از بین میبرد و انسان را به جنون میکشاند، و نشاندهندهی برتری عشق بر عقل.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی