دل کیست همه کار و گیائیش توئی
نیک و بد و کفر و پارسائیش توئی
گفتم که برو مرا همین خواهی گفت
سرگشته من از توام مرا میگوئی
این رباعی به وحدت وجود و حضور معشوق در تمام پدیدهها میپردازد. مولانا میفرماید: «دل کیست؟ همهی کار و بقایش تویی،» «نیک و بد و کفر و پارساییش تویی.» «گفتم که: “برو، مرا همین خواهی گفت (تویی)!”» «سرگشتهی توام، مرا (به خودم) میگویی!» این رباعی، بیانگر این است که معشوق، حقیقت تمام پدیدههاست، و نشاندهندهی این که عاشق، خود را در معشوق فانی میبیند.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی