در زهد اگر موسی و هارون آئی
وانگاه چو جبرئیل بیرون آئی
از صورت زهد خود چه مقصود ترا
در سیرت اگر یزید و قارون آئی
این رباعی به تفاوت میان زهد ظاهری و باطنی و اهمیت سیرت نیکو میپردازد. مولانا میفرماید: «در زهد، اگر چون موسی و هارون بیایی،» «و آنگاه چون جبرئیل از آن (مقام) بیرون آیی،» «از ظاهر زهد خود چه مقصودی داری؟» «اگر در سیرت، یزید و قارون باشی!» این رباعی، بیانگر این است که زهد ظاهری بدون سیرت نیکو، بیفایده است، و نشاندهندهی لزوم پاکی باطن و اعمال نیکو در راه دین.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی