در خاک اگر رفت تن بیجانی
جان بر فلک افرازد و شاذروانی
در خاک بنفشهای بپایید و برست
چون برندهد سرو چنان بستانی
این رباعی به بقای جان پس از مرگ و رشد آن در عالم بالا میپردازد. مولانا میفرماید: «اگر تن بیجان به خاک رفت،» «جان بر آسمان افراشته میشود و (مانند) پردهی کعبه (زیبا) میشود.» «در خاک، بنفشهای پدید آمد و رشد کرد،» «چگونه سرو آن باغ (یعنی روح)، محصول ندهد؟» این رباعی، بیانگر این است که مرگ جسم، پایان نیست، بلکه جان به عالم بالا پرواز میکند، و نشاندهندهی امید به بقای روح و رستگاری آن.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی