خوش میسازی مرا و خوش میسوزی
خوش پرده همی دری و خوش میدوزی
آموختیم جوانی اندر پیری
از بخت جوان صلای پیرآموزی
این رباعی به تأثیر متناقض و در عین حال متعالی معشوق بر عاشق میپردازد. مولانا میفرماید: «(تو) خوش مرا میسازی و خوش میسوزانی،» «خوش پرده را میدری و خوش میدوزی (رموز را فاش میکنی و پنهان میسازی).» «جوانی را در پیری آموختیم،» «از بخت جوان (معشوق)، ندای پیرآموزی (درس از پیر) را شنیدیم!» این رباعی، بیانگر این است که معشوق هم تخریبگر است و هم سازنده، و هم رازدار است و هم فاشکننده، و نشاندهندهی این که او حتی در پیری، جوانی و نشاط میبخشد.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی