رباعی شماره 1815 از دیوان شمس مولانا

چون جمله خطا کنم صوابم تو بسی

مقصود از این عمر خرابم تو بسی

من میدانم که چون بخواهم رفتن

پرسند چه کرده‌ای جوابم تو بسی

تفسیر رباعی 1815 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به اعتراف به خطا و پناه بردن به معشوق به عنوان تنها راه نجات می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «چون همه خطا می‌کنم، صواب من تویی،» «مقصود از این عمر تباه من تویی.» «من می‌دانم که چون بخواهم رفتن (بمیرم)،» «(اگر) بپرسند چه کرده‌ای، جواب من تویی!» این رباعی، بیانگر این است که عاشق، خود را گناهکار می‌داند و تنها امیدش به معشوق است، و نشان‌دهنده‌ی این که معشوق، تنها حامی و پاسخگوی او در هر شرایطی است.