تا عشق آن روی پریزاد شوی
وانگه هردم چو خاک برباد شوی
دانم که در آتشی و بگذاشتمت
باشد که در این واقعه استاد شوی
این رباعی به لزوم سوختن در آتش عشق و رسیدن به پختگی میپردازد. مولانا میفرماید: «تا عاشق آن روی پریزاد شوی،» «و آنگاه هر لحظه چون خاک بر باد روی.» «میدانم که در آتشی و تو را رها کردم،» «باشد که در این واقعه (سختی)، استاد شوی!» این رباعی، بیانگر این است که عشق، انسان را متلاشی میکند و به فنا میرساند، و نشاندهندهی این که سختیها و رنجهای عشق، برای پختگی و استاد شدن در این راه ضروری است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی