رباعی شماره 1790 از دیوان شمس مولانا

بیرون نگری صورت انسان بینی

خلقی عجب از روم و خراسان بینی

فرمود که ارجعی رجوع آن باشد

بنگر به درون که به جز انسان بینی

تفسیر رباعی 1790 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به لزوم خودشناسی و رجوع به درون برای درک حقیقت می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «به بیرون نگاه کنی، صورت انسان می‌بینی،» «خلقی عجیب از روم و خراسان می‌بینی.» «(خداوند) فرمود که “ارجعی” (به سوی من بازگرد)، بازگشت آن باشد،» «به درون نگاه کن تا جز انسان (در خود) ببینی!» این رباعی، بیانگر این است که ظاهر انسان‌ها متنوع است، اما حقیقت درونی آن‌ها، وحدت دارد، و نشان‌دهنده‌ی این که برای رسیدن به حقیقت، باید به درون خود رجوع کرد.