لطفی که مرا شبانه اندوختهای
امروز چو زلف خود پس انداختهای
چشم توز می مست و من از چشم تو مست
زان مست بدین مست نپرداختهای
این رباعی به لطف معشوق و تأثیر مستی او بر عاشق میپردازد. مولانا میفرماید: «لطفی که مرا شبانه (در خلوت) اندوختهای،» «امروز چون زلف خود، آن را پنهان کردهای.» «چشم تو از باده مست است و من از چشم تو مست،» «آن مست (یعنی تو) به این مست (یعنی من) نپرداختهای!» این رباعی، بیانگر این است که معشوق لطف خود را پنهان کرده است، و نشاندهندهی این که هر دو طرف مست عشق هستند، اما معشوق به عاشق بیتوجه است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی