رباعی شماره 1774 از دیوان شمس مولانا

لطفی که مرا شبانه اندوخته‌ای

امروز چو زلف خود پس انداخته‌ای

چشم توز می مست و من از چشم تو مست

زان مست بدین مست نپرداخته‌ای

تفسیر رباعی 1774 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به لطف معشوق و تأثیر مستی او بر عاشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «لطفی که مرا شبانه (در خلوت) اندوخته‌ای،» «امروز چون زلف خود، آن را پنهان کرده‌ای.» «چشم تو از باده مست است و من از چشم تو مست،» «آن مست (یعنی تو) به این مست (یعنی من) نپرداخته‌ای!» این رباعی، بیانگر این است که معشوق لطف خود را پنهان کرده است، و نشان‌دهنده‌ی این که هر دو طرف مست عشق هستند، اما معشوق به عاشق بی‌توجه است.