جانم ز طرب چون شکر انباشتهای
چون برگ گل اندر شکرم داشتهای
امروز مرا خنده فرو میگیرد
تا در دهنم چه خندهها کاشتهای
این رباعی به شادمانی و مستی عاشق از لطف معشوق میپردازد. مولانا میفرماید: «جانم را از شادی چون شکر انباشتهای،» «چون برگ گل در شکر (شیرینی) مرا نگه داشتهای.» «امروز خنده مرا دربر میگیرد،» «تا در دهانم چه خندههایی کاشتهای!» این رباعی، بیانگر شادی بیحد و حصر عاشق از لطف معشوق، و نشاندهندهی تأثیر او در ایجاد نشاط و خنده در وجود عاشق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی