ای آنکه به جز شادی و جز نور نهای
چون نعره زنم که از برم دور نهای
هرچند نمکهای جهان از لب تست
لیکن چکنم چو اندر این شور نهای
این رباعی به حضور دائمی معشوق و گله از عدم درک او میپردازد. مولانا میفرماید: «ای آنکه جز شادی و جز نور نیستی،» «چون فریاد بزنم که از کنارم دور نیستی؟» «هرچند نمکهای جهان (لطف و زیبایی) از لب توست،» «لیکن چه کنم چون تو در این شور (جمع) نیستی؟» این رباعی، بیانگر این است که معشوق منبع شادی و نور است و همیشه حاضر است، و نشاندهندهی این که عاشق از عدم حضور او در جمع (ظاهراً) گلهمند است، در حالی که او حاضر است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی