ای نور دل و دیده و جانم چونی
وی آرزوی هر دو جهانم چونی
من بیلب لعل تو چنانم که مپرس
تو بیرخ زرد من ندانم چونی
این رباعی به اشتیاق عاشق به معشوق و وابستگی متقابل آنها میپردازد. مولانا میفرماید: «ای نور دل و دیده و جانم، چگونهای؟» «و ای آرزوی هر دو جهانم، چگونهای؟» «من بیلب لعل تو، چنانم که نپرس،» «تو بیروی زرد من (آیا) نمیدانم چگونهای؟» این رباعی، بیانگر شدت اشتیاق عاشق به معشوق و رنج او از دوری، و نشاندهندهی امید عاشق به وابستگی متقابل معشوق به او.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی